2.1 Het geloof.

De tekenen waren niet te ontkennen. Ook in de volgende kerk vond Henk toevallig een icoon van Michael die de doden ten ruste legt. Dit kan geen toeval meer zijn. Het was duidelijk. Henk was gezegend door de Aartsengel Michael. Hij werd getest door God zelve en zou overwinnen over deze apocalypse om ofwel als een soort van Noach de beschaving her op te bouwen of om toegelaten te worden in de hemelen, mocht God hem tot zich roepen.
De zak met provisie werd wel leger. De laatste slag was in een supermarkt en onderweg was er wat geruild maar er was geen slag gemaakt om zijn proviant aan te vullen.
Hij was nu in de buurt van Luik en volgde een kaart die hij van de kar van een vermoorde handelaar had meegenomen. Er stond een fort op dat omcirkeld was. Henk en zijn medereiziger hadden besloten de gok te nemen en hoopte dat het een veilige haven was om even op gang te komen.
Het was in Gods handen en Henk was zijn wapen. De levende doden zullen vallen onder zijn zwaard. Hij zal overwinnen... Henk was klaar voor de test.

0.7

De wapens en dergelijken waren dan wel veilig, het bureau niet.
De zombies hadden de komst van levenden gevoeld, gezien en gehoord.
Velen delfden het onderspit maar wat kan je tegen een massa ondood vlees.
Al snel trokken Henk en zijn collega's zich terug in het cellencomplex, een van de weinig veilige plekken.
Daar verdeelden ze de zaken. Henk had helaas aan het kortste eind getrokken voor een kogelvrij vest, maar had wel een pistool en veel ammunitie gekregen, iets wat niet iedereen kon zeggen.

Botten kraakten toen de achterste zombies degenen tegen het hek verdrukten. Ze vielen maar toch probeerden ze nog door het hek te komen.

Het zag er niet goed uit, velen keken naar Henk, hij had de meeste vermoord en had al te maken gehad met het gedrag van de doden. Maar hij zat hier vast....
De enige uitgang werd geblokkeerd door pakweg 100 zombies.

Toen ging er een lichtje aan in zijn hoofd... het was een long shot, maar beter dan hier te verhongeren... er zat nog diesel in het noodaggregaat.

1.6

Maastricht lag achter hem. Hij begon te lopen. Rotterdam was niks, Nederland was verloren. Wellicht dat men in België georganiseerder te werk was gegaan. Kans is klein... maar goed, hoop doet leven.
De zombies die hij tegen kwam maakte hij vooral kapot met zijn zwaard. Schoten trokken aandacht van de levende doden, dus stealth werd zijn manier van verplaatsen.
Hij bad veel. Gezien hij geen gesprekspartner had en de eenzaamheid ook zijn tol begon te eisen had Henk hele gesprekken met God en de Aartsengel Michael. Soms in gebed, maar soms ook terwijl hij gewoon liep.
Soms kwam hij levenden tegen, soms vriendelijk, soms wanhopig, soms agressief en plunderend. Henk redde zichzelf wel. Zijn opleiding en ervaring hadden van hem een gedegen tegenstander gemaakt. Mad Max gevormd door geloof zo zag hij zichzelf meer en meer.
België was niet veel beter... hij trok verder door Vlaanderen tot hij een pamflet zag van Zion.
Hij besloot die kant op te trekken.

1.5

Maastricht was verloren.
Na enkele weken begon het eind van de voorraad in zicht te komen.
Mensen kregen honger en begonnen zich uiteindelijk tegen zijn goed gevoede beschermers te keren. Er was iets geknap in Henk toen een van de sergeanten een burger dood schoot.

Van de regen in de drup was een uitdrukking die hier geen understatement was.
Er werd sindsdien een kat en muisspel gespeeld door de bevolking van maastricht en de militaire bescherming. Wat men niet wist is dat ook de kogels op begonnen te raken.

Er werd bezuinigd en voor men het wist waren de zombies binnen de muren van de binnen stad.
De hel brak los. Het was een terugkerend thema sinds deze apocalyps... chaos.
mensen liepen over elkaar en de zombies, trage hersenloze wezens die puur op gewoonte, reuk en instinct werkten konden gerust hun gang gaan terwijl mensen gewoon niet opletten.

Henk zijn instinct begon meer van serve and protect richting own body first te gaan. Desalniettemin had zijn training vruchten afgeworpen. En alhoewel Henk uitgelachen werd om zijn 'middeleeuws boterhammes' stonden de meeste soldaten nu met hun kolf en bajonet te vechten terwijl Henk een slachting aanrichtte met zijn zwaard.

Henk vocht en vocht, soms niet goed wetend of het een zombie of een levende was... hij nam geen risico's, bij twijfel was het spijtig voor de andere.

De strijd begeleidde hem onbewust tot aan de basiliek van Onze-Lieve-Vrouwe.
Daar binnen kon hij met een aantal de deur barricaderen tegen de horde van zombies die ondertussen de stad had overspoeld.

Een paar uur leek het veilig... het geklop van de ondoden was niet genoeg om de eeuwenoude zware deuren te breken. Plots klonk er gebonk. Het leek wel een stormram.
Voordat men het wist kwam er een monster binnen gestormd met de kracht van een orkaan.
Deze homp vlees was 2.5 tot 3 meter hoog.


Wat, hoe en waarom heeft Henk zich nooit afgevraagd... het moest dood... en snel.
Henk ging het gevecht aan samen met anderen. Het leek eeuwen te duren en noch kogels nog dolken noch knuppels noch Henk zijn zwaard leken het te deren. De opgebouwde stamina en oefening in het gevecht zorgden ervoor dat Henk het nadeel van zijn tegenstander tegen hem gebruikte, namelijk zijn traagheid.
Al snel was het een een op een gevecht. Henk leek het onderspit te moeten delven en richtte een schietgebedje richting God.
"Als u er nog bent, nu is het moment iets te doen."
Net na deze woorden viel er zonlicht door het glas-in-loodraam van de Aartsengel Michael. Het beest werd even afgeleid door het licht. Henk sprong via het altaar richting het hoofd en doorboorde het met zijn zwaard. Het was zijn laatste poging, maar het werkte.
Het monster viel neer en bewoog niet meer... dood, levend, waren het concepten die bij een wezen als dit van toepassing waren ? Neen.
Het bewoog niet meer.

Henk, nooit een religieus mens zag wederom de zon door het glas-in-loodraam komen en viel in dank op zijn knieën. Hij begon te bidden. Hoe lang exact kan hij niet zeggen, maar hij was in een trance geweest en was niet gebeten of verzwolgen onder de horde zombies. Sterker nog... Maastricht was leeg... enkel lijken vulde de straten, maar er was geen levende of ondode meer te bekennen.

Henk verliet Maastricht met wat hij kon vinden.
Kogels, rantsoenen, wat handzame religieuze zaken die hij vond in de kathedraal en zijn geloof.

0.1

Het was een mooie lente dag geweest.
Henk had gezorgd dat Hetty van de overkant op de kinderen zou passen.
Na een lekker diner, zette Henk zich met zijn vrouw Karin op de kop van de Wilhelmina pier.
De lucht was prachtig rood, zo was het al een tijdje.

Onderzoekers braken hun hoofden over het feit wat het nu exact was.
Henk kon het weinig schelen, het was een prachtig eind van een heerlijke avond.
De purperen maan kwam langzaam tevoorschijn, Henk kuste Karin.

"Ik hou van je"

0.5 De mens is als een virus...

Humanity is a Virus... a disease organism that would replicate uncontrollably and eventually destroy their environment.

12.13
Het luchtalarm klonk.
Vele mensen sloten deuren en ramen en zetten de radio aan.
Niet voor Hoofdagent Henk Heilgers, bij bureau Marconiplein.
Hij was opgedragen om de vrede en rust in zijn wijk te bewaren.
Hij wist wat er aan kwam en het zou wellicht geen makkelijke opgave zijn als de bevolking te horen kreeg wat er echt aan de hand was.
Henk besloot te posten bij een supermarkt. Als er plunderingen zouden beginnen, zou het bij het voedsel gebeuren.


09.56
De dag was zo makkelijk begonnen voor Henk, maar helaas speelde er meer.
De weinige ziektegevallen in Rotterdam waren gestorven, maar waren terug levend geworden en jaagden nu op de straten naar andere levenden.
Zombies riep men. Henk had gelachen in het begin, fabels uit films.
Het lachen was snel vergaan toen de eerste berichten kwamen over slachtoffers, niet alleen burgers maar ook collega's waren gevallen onder de 'levende doden'.
Erger werd het toen de berichten waren gekomen dat ook de gevallenen de rangen van de doden vervoegden.

14.24
Henk keek toe... hoe konden hij en zijn partner deze chaos te boven ? waarschuwingsschoten hadden niks opgeleverd, ze werden simpelweg genegeerd. Tevens rekening houdend met het feit dat als deze meute zich tegen hen keerden, ze geen schijn van kans zouden hebben.

14.50
De zombies hadden nu ook zijn wijk bereikt. Plunderingen maakten plaats voor totale paniek. Als kippen zonder kop renden mensen de straten op. Soms letterlijk in de handen van de levende doden. Mensen werden vertrappeld en Henk was zijn partner al kwijt geraakt in de chaos.
De centrale was dood en overal waren rookpluimen te zien en alarmen te horen.
Was dit het einde?


15.15
Toen schoot het door zijn hoofd. Karin en de kinderen !!
Hij was in zijn auto gesprongen en is gaan rijden. Hij was de enige die het centrum in wilde.
De wegen naar buiten waren hopeloos afgesloten.
Hij is niet gestopt... was dat een levende of een zombie die hij aan reed ?


15.30
Hij was thuis en het zag er niet goed uit. Het huis van de buren stond in brand en de voordeur van Henk zijn huis stond open.
Binnen gekomen werd hij direct belaagd door een aantal zombies, echter niets waar zijn pistool geen korte metten mee kon maken. Soms wilden ze niet ten ruste gelegd worden. Een knieschot was dan het beste, was hij al snel achter gekomen. Hij rende de trap op, weer met 2 zombies afrekenend. Dit keer goed herkenbaar en nog niet grijzig van kleur, Hetty en Jan van de overkant. Aan de geluiden te horen had hij de aandacht van de straat getrokken. Meer en meer geschuif kwam dichterbij en in zijn huis, de trap achter hem kraakte van schuiffelende ondoden.
Hij rende naar boven en trapte de deur van de ouderlijke slaapkamer in.
Nog net zag hij hoe de liefde van zijn leven, zich aan de vruchten van zijn liefde tegoed deed.
Even stond de wereld stil... toen klonken er veel knallen....
Hij moest zeker zijn dat ze nu rust konden vinden.

16.00
Henk zat in zijn uniform snikkend op het dak van zijn huis. Hier konden ze niet komen. Zijn leven was verwoest. Dat van miljoenen, maar dat telde nu niet. Henk was kapot.
Plots herpakte hij zichzelf. Het was kiezen... sterven of vechten en Henk kende maar een ding... vechten. Hij had geen makkelijk leven gehad maar daardoor was zijn insteek altijd recht door zee. Henk klom via de regenpijp zachtjes omlaag en kon zijn slagzwaard van zijn mantel te halen.
Henk was een vervend hobbyist zwaard vechter. Al sinds de opriching deed hij mee met de workshops van Zwaar en Steen in Rotterdam (http://www.zwaard-steen.nl/).
Hij besloot meteen zijn kundes te testen in zijn straat.
het vlees van de zombies bleek zwak en hij kon er redelijk makkelijk doorheen.


03.30
Rijden was geen doen meer. Alle straten waren geblokkeerd met kapotte en uitgebrande auto's. Met de duisternis als partner begaf Henk zich langzaam richting zijn bureau... Als deze nog niet was geplunderd, kon hij wapens en ammunitie verzamelen om zo zijn overlevingskansen te vergroten.

05.00
Een aantal collega's verwelkomden hem. Hij kreeg eten en drinken. Delen van het bureau waren niet langer veilig. Henk besloot het om een actie op poten te zetten om de radiokamer vrij van ondoden te maken.
Het leven ging verder.

Humanity is a virus... even if you make them fight themselves, there is no way to destroy them completely.

1.1

Het alarm klonk... weer.
Met een soepele routine werd de drang naar slaap in het lichaam weggedrukt en sprong hij uit het stapelbed. Zijn schoenen en kleding had hij nog aan, al heel lang aan.
Hij stonk.
Enkel sokken wisselen waren prioriteit geworden. 'Op droge voeten kun je blijven lopen!' was hem sinds het begin dat hij hier was ingedrild. Bijna blindelings liep hij door het complex naar de schuttersposten.
'ZOMBIES!!!!' riep de Luitenant. De zoeklichten hadden de lopende doden reeds in het vizier. Hij leek meerdere personen in de massa dood vlees te herkennen. Was dat niet de trauma arts en zijn assistente ?

Het inlijven bij het leger had van hem wellicht ook een zombie gemaakt. Hij had gekozen voor veiligheid boven de schamele kans om het buiten te overleven. Het leger had hem geholpen met overleven. Trainingen door mariniers en groene baretten hadden zijn vruchten afgeworpen. Niet dat Henk onbekend was met een wapen. Zijn jarenlange dienst als politieagent hadden zijn vruchten afgeworpen, maar het leger was toch nog iets anders. Hij had vooral verzocht om meer training in het 'up close and personal' gevecht. In zijn ogen kon elke debiel vanaf een muur een trekker overhalen en zombies aan pulp schieten.
Ondanks zijn toch wel snelle vooruitgang werd hij gezien als een tweederangs lid. Iemand die niet fit genoeg was voor het zware werk en dan maar politieagent was geworden. Het kon hem niet schelen. Hij leefde nog, al begon hij meer en meer af te vragen hoeveel dat nog waard was.
Al zijn familie en kennissen in Rotterdam waren waarschijnlijk al dood. Het was chaos toen er een grote uitbraak vanuit de haven uit brak na 'het fenomeen'. De ziekenhuizen lagen vol en al snel verspreide de zombies zich van daaruit doorheen de gehele stad. Hij had nog geprobeerd zijn vrouw en gezin te redden. Hij schudde zijn hoofd weemoedig, de herinnering snel wegdrukken voordat ze vorm begon te nemen.
Maastricht was met zijn eeuwenoude vestingsmuren een van de weinige steden geweest waar de bevolking na het ontstaan van de lopende doden veilig kon wonen, maar Henk wist dat dit slechts een facade was. Maastricht werd langzaam leger en leger en de mensen uit het 'veilige' centrum stonden steeds vaker als rottende hompen vlees op de muur te beuken om binnen hun godennektar te verorberen... wij.

"VUUR!"

Het ritme van de machinegeweren klonk en de roze mist verscheen.
Hoeveel ammunitie zouden ze eigenlijk nog hebben ?